STRESZCZENIE: Jakkolwiek szpiczak mnogi pozostaje wciąż chorobą nieuleczalną, w ostatnich latach poczyniono postępy w wydłużeniu czasu wolnego od progresji i całkowitego przeżycia chorych głównie dzięki szerokiemu wprowadzeniu do leczenia wysokodawkowanej chemioterapii wspomaganej przeszczepem komórek krwiotwórczych (SCT) oraz leków immunomodulatorowych i inhibitorów proteasomu. Standardem leczenia pierwszej linii u chorych poniżej 65 roku życia jest wysokodawkowana chemioterapia wspomagana autologicznym SCT. Obiecujące wyniki dają próby konsolidacji uzyskanej nią odpowiedzi za pomocą allogenicznego SCT. Jako leczenie indukujące remisję stosuje się kortykoidy, leki alkilujące oraz leki immunomodulatorowe, głównie talidomid. Coraz szersze zastosowanie, tak w leczeniu pierwszej linii, jak w postaciach opornych i nawrotowych, znajdują też inne leki immunomodulatorowe (lenalidomid), jak również inhibitory proteasomu (bortezomib).

SUMMARY: Although multiple myeloma remains incurable, a progress has been made regarding the improvement of progression- free and overall survival thanks to the wide use of high dose chemotherapy supported by autologous stem cell transplantation (SCT), immunomodulatory drugs and proteasome inhibitors. High dose chemotherapy supported by autologous SCT is currently considered as a standard front-line therapy in patients below 65 years. Promising results have been obtained by allogenic SCT as a consolidation of the remission induced by autologous SCT. Remission induction therapy is based on steroids, alkylating drugs and immunomodulatory drugs, in particular thalidomide. New immunomodulatory drugs, especially lenalidomide, and proteasome inhibitors (bortezomib) are increasingly used both in front-line therapy and in relapsed/resistant cases.