STRESZCZENIE: Przedstawiono wyniki retrospektywnej oceny skuteczności leczenia wyso­ko-dawkowej chemioterapii i transplantacji allogenicznego szpiku u 54 chorych na przewlekłą białaczkę szpikową (p.b.sz.), z uwzględnieniem klasyfikacji rokowniczej, występowania powik­łań wczesnych i późnych, wznowy choroby oraz śmiertelności w latach 1991-1995 i 1996-2000. Wśród chorych tych 47 było w fazie przewlekłej oraz 7 w okresie akceleracji choroby. Z powikłań przeważały infekcje bakteryjne i grzybicze (60%), upośledzenie czynności serca (19%), wątroby (19%), nerek (20%) oraz ośrodkowego układu nerwowego (7%). Ostra reakcja przeszczepu przeciw biorcy wystąpiła u 31 (57%) chorych, w tym u 8 (15%) powyżej 2 stopnia zaawansowania. Przewlekłą reakcję przeszczepu przeciw biorcy miało 17 (31%) chorych. Wznowa wystąpiła u 9 (17%) pacjentów w okresie średnio 23 (4-68) miesięcy po transplantacji. Zmarło ogółem 30 (56%) chorych. W okresie do +100 dnia zmarło 17 (31%) chorych: z powodu ostrej reakcji przeszczepu przeciw biorcy (8), uszkodzenia czynności wątroby, nerek, serca (4), infekcji bakteryjnych i grzybiczych (3), nie przyjęcia przeszczepu (1) i wznowy choroby (1). Po upływie 100 dni zmarło 13 (24%) chorych: w następstwie przewlekłej reakcji przeszczepu przeciw biorcy (7), wznowy (2), zapalenia płuc wywołanego przez wirus cytomegalii (1), odrzucenia przeszczepu (1) wirusowego zapalenia mózgu (1) i zatoru tętnicy płucnej (1). Ocena czynników wpływających na przeżycie chorych po allotransplantacji szpiku wykazała istnienie ścisłej zależności śmiertelności od stopnia występującego ryzyka. W okresie średnio 54 (3 -102) miesiące po transplantacji żyje 24 (51%) pacjentów. Wszyscy oni przeszczepiani byli w fazie przewlekłej. Spośród chorych ze wznową żyje 5 (56%), odpowiednio po transplantacji średnio 81 (53-102) miesięcy, oraz od wystąpienia nawrotu średnio 52 (22-78) miesiące. W okresach 1991-1995 oraz 1996- 2000 wyniki transplantacji istotnie nie różniły się.

SUMMARY: We present the results of retrospective evaluation of treatment effectiveness of high-dose chemotherapy and allogeneic bone marrow transplantation in 54 patients with chronic myeloid leukemia. The evaluation comprised the risk assessment before graf­ting, occurrence of early and late complications, disease recurrence and mortality in the years 1991-1995 and 1996-2000. Forty-seven patients were in chronic phase and 7 had acceleration. The following serious complications were observed: bacterial and fungal infections (60%), cardiac toxicity (19%), liver (19%) and kidney (20%) function disorders, central nervous system disturbances (7%). Thirty-one (57%) patients had acute graft versus host reaction (GVHR), and among them 8 (15%) of grades 3 or 4. Chronic GVHR was observed in 17 (31 %) patients. Nine (17%) patients relapsed in a median of 23 (4-68) months after transplantation. Thirty (56%) patients have died. During the first 100 days 17 (31%) pts died because of acute GVHR (8) transplant-related toxicity (4), bacterial and fungal infections (3), graft rejection (1), and relapse (1). After 100 days 13 (24%) pts died in consequence of chronic GVHR (7), relapse (2), CMV-pneumonitis (1), graft failure (1), viral encephalitis (1) and pulmonary thromboembolism (1). The evaluated prognostic assessment revealed a close relationship between the survival of pts after bone marrow allografting and the risk score. After a median of 54 (3 -102) months 24 (51%) pts sur­vived. Ali of them were transplanted in chronic phase. Among the pts with disease-recurrence 5 (56%) survived, respectively 81 (53 -102) months after grafting and 52 (22-78) months after relapse. No difference was found in transplant-effectiveness in the years 1991-1995 and 1996-2000.