Acta Haematologica Polonica, 2007, 38, 1
MARTA BARAŃSKA · KRZYSZTOF LEWANDOWSKI
Możliwe konsekwencje biologiczne terapii STI571
Possible biological consequences of STI571 treatment
- SłOWA KLUCZOWE:
- Przewlekła białaczka szpikowa • STI571 • Niestabilność genetyczna • Aberracje genetyczne
- KEY WORDS:
- Chronic myeloid leukemia • STI 571 • Genomic instability • Genetic abnormalities
STRESZCZENIE: Wyniki ostatnio przeprowadzonych badań sugerują, że STI571 może ingerować w stabilność genetyczną komórek Ph+ przewlekłej białaczki szpikowej. Goldberg i wsp. Potwierdził zmniejszoną akumulację białka p53 w komórkach pacjentów z przewlekłą białaczką szpikową leczonych imatinibem. Okazało się, że STI571 hamuje aktywność nie tylko kinazy tyrozynowej bcr-abl, ale również kinazę punktu kontrolnego 1 (ang. Chk 1, checkpoint kinase 1). Skutkuje to zmniejszeniem poziomu fosforylacji białka p53, które staje się bardziej podatne na hamujące działanie białka Mdm2. Przedstawione zmiany mogą prowadzić do upośledzenia mechanizmów naprawczych DNA i występowania zaburzeń genetycznych. Wykazano, że częstość pojawiania się dodatkowych aberracji cytogenetycznych [trisomia 8, monosomia 7, brak Y oraz monosomia 15, zaburzenia struktury chromosomów w postaci translokacji i delecji: 3 del (20) (q11) 2 del (7) (q21q36), del (11q), del (7p)] u chorych leczonych imatinibem jest znamiennie wyższa niż u pacjentów otrzymujących inne rodzaje terapii. Znaczenie kliniczne występowania dodatkowych aberracji genetycznych u chorych z przewlekłą białaczką szpikową wymaga dalszych obserwacji. Wiadomo jednak, że pacjenci z obecnością choroby klonalnej Ph- i +8 lub -7/7q- szybciej wykazują objawy progresji choroby.
SUMMARY: Recent studies suggest that STI571 may affect genetic stability of chronic myeloid leukemia (CML) Ph+ cells. Goldberg et al. confirmed the decreased accumulation of p53 protein in CML cells of patients treated with imatinib. STI571 inhibits not only the bcr-abl tyrosine kinase, but also checkpoint kinase 1 (Chk1). It leads to decreased level of p53 phosphorylation and increased p53 susceptibility to Mdm2-dependant inhibition. This may lead to impairment of DNA repair mechanism and occurrence of genetic abnormalities. It is proven, that frequency of additional cytogenetic aberrations in CML patients treated with imatinib [trisomy 8, monosomy 7, Y loss, trisomy 15, structural chromosomal abnormalities including translocations and deletions: 3 del (20) (q11) 2 del (7) (q21q36), del (11q), del (7p)] is significantly higher than that observed in CML patients treated with other modalities. The clinical significance of additional genetic aberrations needs more studies. However, it is known that CML patients with the Ph negative disease and +8 or -7/7q can sooner present symptoms of disease progression.






