STRESZCZENIE: Mutacje genu BCR-ABL stanowią jedną z głównych przyczyn rozwoju oporności na imatynib i inne inhibitory kinazy BCR-ABL. Rosnąca ilość danych wskazuje na celowość wykonywania badania mutacji u chorych na przewlekłą białaczkę szpikową. Wynik analizy mutacji genu BCR- ABL należy zawsze interpretować w odniesieniu do sytuacji klinicznej chorego. U chorego leczonego imatynibem zmiana terapii może być rozważona w przypadku wykrycia mutacji genu BCR-ABL, jedynie jeśli jednocześnie obserwuje się niepowodzenie leczenia imatynibem w dawce 400 mg/d lub wyższej, lub odpowiedź suboptymalną na imatynib. W takim przypadku, po wykryciu mutacji związanej z całkowitą opornością na imatynib: M244V, G250E, Y253F, Y253H, E255K, E255V, T315I, F359V, H396P, H396R zaleca się przerwanie leczenia imatynibem zamiast zwiększania dawki leku do 600-800 mg/d. W przypadku wykrycia mutacji T315I nie zaleca się również zmiany leczenia na dazatynib lub nilotynib. Nie ma obecnie przekonujących danych, które uzasadniałyby zmianę leczenia w przypadku wykrycia mutacji genu BCR- ABL u chorych z dobrą odpowiedzią na imatynib ani rezygnacji z rozpoczęcia leczenia imatynibem jako leczenia I linii w przypadku wykrycia mutacji genu BCR-ABL w momencie rozpoznania przewlekłej białaczki szpikowej. Interpretując wyniki badania mutacji genu BCR-ABL należy pamiętać, że powyższa problematyka stanowi obecnie obszar intensywnych badań i dyskusji klinicznych, a dotychczasowe obserwacje mają najczęściej charakter retrospektywny i dotyczą małych grup chorych, co sugeruje ostrożność w ocenie wyników. Przedstawione rekomendacje mają zatem wstępny charakter, oparty na obecnym stanie wiedzy i wymagają stałego uaktualniania w miarę uzyskiwania nowych wyników badań.

SUMMARY: Mutations in the BCR-ABL gene constitute one of the main causes of development of resistance to imatinib and other BCR-ABL kinase inhibitors. Accumulating data indicate that testing for mutations in this gene in patients with chronic myeloid leukemia is justified. Results of analysis of mutations in the BCR-ABL gene should always be interpreted in relation to the clinical situation of a specific patient. In case of detecting a mutation in the BCR-ABL gene in a patient treated with imatinib, a change of treatment may be considered only if treatment with imatinib at a dose of 400 mg/d or higher has failed or the observed response to imatinib is suboptimal. On detecting a mutation related to complete resistance to imatinib (M244V, G250E, Y253F, Y253H, E255K, E255V, T315I, F359V, H396P, H396R), cessation of treatment with imatinib is recommended rather than a dose increase to 600–800 mg/d. If the T3151 mutation is detected, a change of treatment to dasatinib or nilotinib is also not advisable. At present no convincing data are available that would justify a change of treatment if a mutation in the BCR-ABL gene is detected in a patient well-responding to imatinib, or a resignation from introduction of imatinib as a first- line treatment if a mutation in the BCR-ABL gene is detected at the diagnosis of chronic myeloid leukemia. When interpreting the results of testing for mutations in the BCR-ABL gene, one should bear in mind that this particular subject is currently being intensively investigated and discussed, and the observations made so far are usually retrospective and based on small groups of patients, which calls for caution in evaluation of the results. The recommendations presented here should therefore be treated as presumptive, based on current knowledge and requiring continuous update with latest findings and developments in this field.