Polskie Towarzystwo
Hematologów i Transfuzjologów

czcionka: [+] powiększ | [-] pomniejsz

Acta Haematologica Polonica, 2010, 41, 2

MARIA KRAJ · RYSZARD POGŁÓD · URSZULA SOKOŁOWSKA · BARBARA KRUK · EWA MENDEK-CZAJKOWSKA

Seven – year to 33-year survivals in multiple myeloma

Siedmioletnie do 33-letnie przeżycia w szpiczaku plazmocytowym

SłOWA KLUCZOWE:
Multiple myelomaTherapyLongterm survival
KEY WORDS:
Szpiczak plazmocytowyLeczenieDługie przeżycia
pełna treść »
STRESZCZENIE: Out of 600 studied patients with multiple myeloma 88 (14.7%) survived over 7 years including 45 (7.5%) over 10
years, 11 (1.8 %) over 15 years and 7 (1.1%) over 20 years from the disease diagnosis and beginning of antitumor
treatment. The patients with long survival were younger (median age 55 years) at the time of diagnosis than the
whole studied group and had normal creatinine, calcium and beta2-microglobulin levels in the serum. Sixty eight percent
of these patients had stage I or II of clinical progression, 60% had IgG monoclonal protein and 58% had osteolysis.
Treatment with melphalan only was given to 18 patients, 30 were treated with melphalan followed by vincristine,
cyclophosphamide, BCNU, doxorubicin and prednisone or dexamethasone. Polychemotherapy was given from the
time of the diagnosis to 16 patients, 15 received radiotherapy or 60Co irradiation besides chemotherapy and 9 received
new agents thalidomide, bortezomib, lenalidomide. In 66% of the evaluated cases the response to treatment was good
and in another 34% stabilization of the proliferative process was achieved. The mean duration of the treatment to
achieving partial response was 10 months, ranging from 2 to 89 months. The mean duration of good therapeutic response
was 70 months. Twelve patients are alive and are being treated, 7 patients remain without treatment. The longest
follow up of a still alive patient with multiple myeloma is 31 years after detection of monoclonal protein and 25
years after beginning of antitumor treatment. The longest follow-up of a still alive patient with initially isolated osseous
(bone) involvement is 23 years after detection of the first bone lesion and 19 years after generalization of the
process. The longest survival of multiple myeloma patient in whom the cause of death was progression of myeloma
was 33 years. In 6 cases acute myeloid leukaemia and in 5 cases solid tumors were the causes of death. In 2 patients
with myeloid leukemia no plasma cell infiltrates were found at autopsy; it confirms eradication of multiple myeloma
SUMMARY: Spośród poddanych badaniom 600 chorych na szpiczaka plazmocytowego 88 co stanowi 14,7% przeżyło ponad 7 lat
w tym 45 (7,5%) ponad 10 lat, 11 (1,8%) ponad 15 lat i 7 (1,1%) ponad 20 lat od rozpoznania choroby i rozpoczęcia
leczenia przeciwnowotworowego. Chorych z wieloletnim przeżyciem cechował w czasie rozpoznania choroby niższy
wiek (mediana 55 lat) niż w ogólnej populacji z tym rozpoznaniem oraz prawidłowe stężenie kreatyniny, wapnia i beta2-
mikroglobuliny w surowicy. Sześćdziesiąt osiem procent chorych wykazywało I lub II okres zaawansowania
klinicznego choroby, 60% białko monoklonalne klasy IgG, 58% osteolizę. Osiemnastu chorych leczono wyłącznie
melfalanem, 30 melfalanem, a następnie winkrystyną, cyklofosfamidem, BCNU, doksorubicyną i prednisonem lub
deksametazonem. Polichemioterapię od rozpoznania choroby zastosowano u 16 chorych, u 15 poza chemioterapią
stosowano napromienianie Rtx lub 60Co, a u 9 nowe leki talidomid, bortezomib i lenalidomid. W 66% ocenianych
przypadków stwierdzono „dobrą odpowiedź” na leczenie, a u 34% chorych wieloletnia konwencjonalna chemioterapia
dawała tylko stabilizację choroby. Czas leczenia do uzyskania częściowej odpowiedzi wynosił średnio 10 miesięcy
i wahał się od 2 do 89 miesięcy. Średnia czasu trwania odpowiedzi na leczenie wynosiła 70 miesięcy. Dwunastu
chorych nadal żyje i jest leczonych, 7 chorych pozostaje bez leczenia. Najdłuższe przeżycie żyjącej chorej na szpiczaka
mnogiego wynosi 31 lat od wykrycia gammapatii monoklonalnej i 25 lat od rozpoznania szpiczaka plazmocytowego.
Najdłuższy czas obserwacji żyjącego nadal chorego z pierwotnie odosobnioną postacią kostną szpiczaka
wynosi 23 lata od wykrycia ogniska pierwotnego i 19 lat od uogólnienia procesu nowotworowego. Najdłuższy czas przeżycia chorej na szpiczaka mnogiego, u której przyczyną zgonu była progresja szpiczaka wynosił 33 lata. U 6 chorych
przyczyną zgonu była ostra białaczka szpikowa, u 5 nowotwór lity. U 2 chorych z białaczką szpikową w badaniu
autopsyjnym nie stwierdzono nacieków plazmocytowych co świadczy o wyleczeniu szpiczaka.

pełna treść:

pobierzpobierz pełną treść publikacji (PDF 129kb)

Pobierz program Adobe Reader®Do otwarcia plików PDF niezbedny jest darmowy program Adobe Reader® Jeśli nie masz tego programu pobierz go tutaj