STRESZCZENIE: Zwiększenie liczby kopii genów jest w nowotworach układu krwiotwórczego zjawiskiem rzadkim (1–10%), w porównaniu z jego częstością w nowotworach narządowych (kilkadziesiąt %). Może być ono zwiększeniem niewielkiego stopnia, £4 kopie genu, co wynika najczęściej z polisomii chromosomów, albo zwielokrotnieniem (amplifikacją), ³5 kopii. Obecność ³20 kopii genu to amplifikacja wysokiego stopnia. Amplifikacje genów w białaczkach dotyczą najczęściej onkogenów, genów biorących udział w regulacji cyklu komórkowego, genów oporności na cytostatyki. Cytogenetyczną manifestacją amplifikacji wysokiego stopnia są regiony barwiące się homogennie (HSR) oraz podwójne malutkie chromosomy (DMs), jednak w białaczkach amplifikacje genów najczęściej występują w obrębie zmienionych strukturalnie chromosomów – np. olbrzymich markerów lub chromosomów pierścieniowych. Amplifikacja genów MLL i AML1 w ostrej białaczce szpikowej, niezależnie od zaangażowania różnych genów, ma podobny obraz cytogenetyczny (złożony kariotyp, utraty ramion długich chromosomów 5 i 7, utrata jednej kopii TP53) i kliniczny (starszy wiek chorych, często poprzedzająca białaczkę terapia lekami alkilującymi, oporność na leczenie, złe rokowanie).

SUMMARY: The increase of gene copy number is a rare event in blood malignancies (1-10%) in comparison with solid tumors (up to 100% cases). An increase may be of low level, 3-4 gene copies, what the most frequently results from chromosome polysomy. The presence of ³5 gene copies is called amplification. This may be of low-medium level (5–20 copies) or high level (³20). Gene amplifications in leukemia involve the most often oncogenes, cell cycle regulating genes, and cytostatics resistance genes. Cytogenetic manifestation of high level amplification are homogeneously staining regions (HSR) or double minute chromosomes (DM). However, in leukemias gene amplifications are situated mainly in structurally aberrant chromosomes, e.g. giant marker chromosomes or rings. MLL or AML1 amplification in acute myeloid leukemia (AML), although it involves different genes, has a similar cytogenetic (complex karyotype, losses of long arms of chromosomes 5 and 7, loss of one copy of TP53), as well as clinical (patients advanced age, frequent therapy with alkylating agents before the onset of AML, resistance to treatment, and poor prognosis) picture.